Pitagoras
ur. 572 r. pne, zm. 497 r. pne

Pitagoras, którego imieniem nazwano powszechnie znane z geometrii elementarnej twierdzenie zajmuje poczesne miejsce w historii początków myśli matematycznej starożytnej Grecji. Na podstawie źródeł historycznych udało się ustalić, iż urodził się około 572 r. na wyspie Samos i, że zmarł około 497 r p.n.e. w Metaponcie.

Tales
ur. 624 r. pne, zm. 547 r. pne

Tales z Miletu uważany jest za jednego z "siedmiu mędrców" czasów antycznych i za ojca nauki greckiej. Starożytni pisarze nazywali go "pierwszym" matematykiem i astronomem. Te zaszczytne wyróżnienia świadczą, iż była to postać o wielostronnych zainteresowaniach i w dziedzinach, którymi się w swym życiu zajmował, dokonać musiał rzeczy znamiennych. I tak było w istocie.

Galileusz
ur. 15 lutego 1564 r., zm. 8 stycznia 1642 r.

Galileo Galilei, bardziej niż ktokolwiek inny, zasługuje na miano ojca nowoczesnej nauki. Przyczyną jego głośnego konfliktu z Kościołem katolickim byty podstawowe zasady filozofii, którą głosił. Galileusz pierwszy twierdził bowiem, że można mieć nadzieję, iż człowiek zrozumie, jak funkcjonuje wszechświat i, co więcej, ze dokona tego dzięki obserwacjom rzeczywistego świata.

Archimedes
ur. 287 r. pne, zm. 212 r. pne

Archimedes należy do tych nielicznych geniuszów, których twórczość przesądziła na długie wieki o losach nauki, a tym samym o losach ludzkości. W tym podobny jest do Newtona. Pomiędzy twórczościami obu wielkich geniuszów przeprowadzić można daleko idące porównanie. Te same dziedziny zainteresowań: matematyka, fizyka, astronomia, ta sama nieprawdopodobna siła rozumu, zdolna do przenikania w głąb zjawisk, wreszcie ta sama popularność wśród najszerszych sfer.

Euklides
ur. 365 r. pne, zm. 300 r. pne

O Euklidesie nie wiemy prawie nic. Nie wiadomo skąd pochodził, gdzie i u kogo się uczył. Taki bezprecedensowy brak informacji o nim nasunął nawet pewnemu historykowi nauki (a był nim J. Itard) przypuszczenie, że imię Euklidesa było pseudonimem grupy matematyków aleksandryjskich, że Euklides - to jakby Nicolas Bourbaki starożytności.

François Viète
ur. 1540 r., zm. 13 grudnia 1603 r.

Po ukończeniu prawa początkowo był adwokatem w swoim rodzinnym mieście. Po wstąpieniu na tron Henryka IV zostaje w 1589 roku radcą Parlamentu w Tours, a później pierwszym radcą królewskim. Zainteresowawszy się astronomią, Viete zmuszony był zająć się trygonometrią i algebrą.

Stefan Banach
ur. 30 marca 1892 r., zm. 31 sierpnia 1945 r.

Ten samouk do historii matematyki wszedł jako główny współtwórca analizy funkcjonalnej, zwanej także teorią operacji (zajmował się również i innymi działami matematyki). Podstawowe pojęcie tej dyscyplin! matematycznej stanowi "Przestrzeń Banacha" (nazwa ta pochodzi od Frecheta), a do podstawowych opracowań w tej dziedzinie należy główne dzieło Banacha - "Teoria operacji".

Jakub Bernoulli
ur. 27 grudnia 1654 r., zm. 16 sierpnia 1705 r.

Jakub Bernoulli należał do protestanckiej rodziny, która z powodu prześladowań religijnych przybyła w końcu XVI wieku do Szwarcarii. Posłuszny woli swego ojca, miejskiego radnego w Bazylei, Mikołaja Bernoulliego (1623 - 1708) Jakub wysłuchał całego kursu filozofii i teologii. Wbrew rodzicielskim naleganiom postanowił całkowicie poświęcić się naukom matematycznym.

Daniel Bernoulli
ur. 9 lutego 1700 r., zm. 17 marca 1782 r.

Jednocześnie studiował medycynę i w roku 1721 złożył w Bazylei przepisane egzaminy i obronił rozprawę na temat oddychania. Pewien czas spędził we Włoszech, celem doskonalenia się w praktyce lekarskiej i tamże w roku 1724 wydał Studia matematyczne, które przyniosły mu rozgłos. Wkrótce powołany został z bratem Mikołajem do Petersburskiej Akademii Nauk, w której czynny był od jesieni 1725 r. około ośmiu lat.

Georg Cantor
ur. 3 marca 1845 r., zm. 6 czerwca 1918 r.

Matematyk niemiecki, twórca teorii mnogości (teorii zbiorów). Cantor studiował matematykę w Zurychu i Berlinie, uczył w berlińskim gimnazjum i ponad trzydzieści lat był profesorem uniwersytetu w Halle. Pierwsze prace Cantora dotyczyły teorii liczb, ale do stworzenia teorii mnogości doprowadziły go badania nad szeregami trygonometrycznymi.